زادروز باقر مؤمنی، پژوهشگر تاریخ، نویسنده و مترجم به‌نام ایران سده‌ی بیستم خورشیدی را، اول ماه مه، ۱۳۰۵/ ۱۹۲۶ بازمی‌شناسیم. در بزرگداشت او، بنفشه مسعودی و این نگارنده بر آن شدیم از میان انبوه نوشته‌های این روشنفکر مارکسیست‌ (کتاب‌شناسی باقر مؤمنی)، «خون مه بر سبزه‌های اردیبهشت» را بازنشر کنیم. به دلیل‌های گوناگون: این نوشته‌ی دوپاره، بیش از یک بار به انتشار نرسیده است؛ به سال ۱۳۵۹، در تهران و در نشریه‌ی فصلی در گل سرخ به سردبیری بانو عاطفه‌ گرگین. فزون بر این «خون مه بر سبزه‌های اردیبهشت»، هم چرایی گزینش اول ماه را همچو زادروز باقر مؤمنی برمی‌نماید و هم چندوچون برپایی نخستین مراسم اول ماه مه را در شهر زادگاهش، کرمانشاه. او که یکی از گردانندگان آن مراسم بود، در دَم گزارشی از آن رویداد را به روی کاغذ ‌آورد که در چند شماره‌ی پیوسته‌ی بیستون ـ ارگان شورای متحده‌ ایالتی کارگران و زحمتکشان غرب- به چاپ رسید؛[1] زیر عنوان «اول ماه مه، آنچه من دیدم» و با نام مستعار پرویز هژیر. آن گزارش، شالوده‌ی پاره‌ی دوم نوشته‌‌ی‌ست که اینک پیشاروی شماست. نشانه‌گذاری‌ها و کروشه‌ها از نگارنده‌ی این یادداشت است. جای باقر مؤمنی در میان اهل کتاب کشور ما، به ویژه نزد دوستان و دوستارنش، سخت خالی‌ست.
ناصر مهاجر

آنچه را که در نقد و بررسی و زمینه‌ی کتا‌ب‌های منتشر شده توسط نشر نقطه در رسانه‌ها آمده، در اینجا گرد آورده‌ایم (مقاله، گفتگو، گزارش جلسه‌ی معرفی کتاب و بحث درباره‌ی آن…)؛ با این هدف که علاقمندان بتوانند شناخت بهتر و بیشتری نسبت به هر یک از این کتاب‌ها پیدا کنند:

به تارنمای نشر نقطه خوش آمديد

نقطه محل تلاقی دو یا چند خط است. پس، از گرایش‌ها و خط‌های گوناگون جنبش آزادی‌جو و ترقی‌خواه استقبال می‌کند و وجود این گرایش‌ها و خط‌ها را علت وجودی خود می‌داند. ما به پذیرش افق‌های فکری گوناگون باور داریم و آن را شرط حقیقت‌جویی می‌دانیم. ”جستن و یافتن و به اختیار برگزیدن“ راه و رسم ”نقطه“ خواهد بود. ما خود را در حد همان نقطه، در اردوی چپ می‌بینیم. چپ هواخواه آزادی، برابری و رهایی انسان از هرگونه ستم جنسی، نژادی، قومی، مذهبی، ملی و طبقاتی؛ چپی که در برابر زورگویی و ستم و استبداد ایستاده است و در حد توان خود از ارزش‌های انسانی پشتیبانی می‌کند؛ چپی که هیچ‌گاه سر آشتی با جمهوری اسلامی نخواهد داشت.